مرو که با دو لبت گفتگوی من باقی است        هزار شکوه سرودم ولی سخن باقی است

چو برق می روی از آشیان ما به کجا؟            هنوز مشت خسی بهر سوختن باقی است  

به عیش کوش و ز غمهای تازه باک مدار         گرت پیاله ای از باده ی کهن باقی است

شبی به حلقه ی رندان حدیث موی تو رفت     گذشت عمری و آشوب انجمن باقی است

دمی نشستی و رفتی ولی به محفل ما         هنوز بوی گل و عطر یاسمن باقی است

اگر چه گردش گردون، مرا هلاک نکرد            ولی ز گردش چشمت، امید من باقی است

بهار حسن تو نازم، که صد چمن پژمرد           ولی طراوت گل های این چمن باقی است

به پای دوست سر افشاندن است و جان دادن     بهانه ای که مرا بهر زیستن باقی است

ز دست غیر، مرا شکوه ای نماند "رهی"         ولی شکایتم از دست خویشتن باقی است

رهی معیری

مهر ماه 1347

+ نوشته شده در شنبه هشتم آذر 1393ساعت 9:43 بعد از ظهر توسط همایون |

اگـر چـه بـاده فـرح بـخـش و بـاد گـل‌بیز است

                  بـه بـانـگ چنگ مخور می که محتسب تیز است

 صـراحـی ای و حـریـفـی گـرت بـه چـنگ افتد

                    بـه عـقـل نـوش کـه ایـام فـتـنـه انـگـیـز است

 در آســتــیــن مــرقــع پــیــالــه پــنــهــان کــن 

                      که همچو چشم صراحی زمانه خون‌ریز است 

بــه آب دیــده بــشــویــیــم خــرقـه‌هـا از مـی

                       کــه مــوســم ورع و روزگــار پــرهــیـز اسـت

 مـجـوی عـیـش خـوش از دور بـاژگـون سـپـهر 

                      کـه صـاف این سر خم جمله دردی آمیز است

 سـپـهـر بـرشـده پـرویـزنـیـسـت خـون افـشـان 

                      کـه ریـزه‌اش سـر کـسـری و تـاج پـرویـز است

 عـراق و فـارس گـرفـتـی به شعر خوش حافظ

                        بــیــا کـه نـوبـت بـغـداد و وقـت تـبـریـز اسـت

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم بهمن 1392ساعت 5:59 بعد از ظهر توسط همایون |

یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد

                     به وداعی دل غمدیده ی ما شاد نکرد

                                     آن جوان بخت که میزد رقم خیر و قبول

                                                                  بنده ی پیر ندانم ز چه آزاد نکرد

کاغذین جامه به خوناب بشویم که فلک

                     ره نمونیم به پای علم دار نکرد

                                    دل به امید صدایی که مگر در تو رسد
                                                            ناله ها کرد دراین کوه که فرهاد نکرد

سایه تا باز گرفتی زسحر مرغ سحر

                   آشیان در شکن طره ی شمشاد نکرد

                                  شاید ار پیک صبا از تو بیاموزد کاش

                                                              زانکه چالاکتر از این حرکت باد نکرد

کلک مشاطه ی صنعش نکشد نقش مراد

                   هر که اقرار به این حسن خداداد نکرد

                                 مطربا پرده بگردان و بزن راه عراق

                                                            که بدین راه بشد یار و زما یاد نکرد

                                    غزلیات عراقیست سرود حافظ
                                 که شنید این ره دلسوز که فریاد نکرد

+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم دی 1392ساعت 2:42 بعد از ظهر توسط همایون |

گیرم که بر کنی دل سنگین

                          زمهر من

زمهر من

                                           مهر از دلم

                                                                 چگونه توانی

                                                                                   چگونه توانی

                                                                                                                  که برکنی؟

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم اسفند 1391ساعت 4:35 بعد از ظهر توسط همایون |

امشب از شميم عطر نياز تا نگاه عاشقانه لبريزم

دوست دارم از نگاه معصومت همچو شبنمی شوم بياويزم


عاشقانه ترين ترانه شب هديه بر غم لبان خاموشت

در طلوع بی كرانه عشق آسمان پرستاره تن پوشت


خيره در زلال شبنم ياس با بلور چشم تو هم رازم

در تلاطم واژگان سكوت تا حديث عشق را بی آغازم


آری آغاز دوست داشتن است گرچه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم كه همين دوست داشتن زيباست...

((فروغ فرخ زاد ))

+ نوشته شده در جمعه چهاردهم مرداد 1390ساعت 11:44 قبل از ظهر توسط همایون |

 

آمد امّا در نگاهش آن نوازش ها نبود

چشم خواب آلوده اش را ، مستی رویا نبود

نقش عشق و آرزو از چهره ی دل ، شسته بود

عکس شیدایی ، در آن آیینة سیما نبود

لب ، همان لب بود ، امّا بوسه اش گرمی نداشت

دل همان دل بود ، امّا مست و بی پروا نبود

در دل بیزار خود جز بیم رسوایی نداشت

گرچه روزی هم نشین ، جز با منِ رسوانبود 

در نگاه سرد او غوغای دل خاموش بود

برق چشمش را ، نشان  از آتش سودا نبود

دیدم ، آن چشم درخشان را ، ولی در این صدف

گوهر اشکی که من می خواستم ، پیدا نبود

بر لبِ لرزان من ، فریاد دل ، خاموش بود

آخر آن تنها امید جان من تنها نبود

جز من و او ، دیگری هم بود ، امّا ای دریغ

آگه  از درد دلم، زان عشقِ جان فرسا نبود.

از: شهریار

+ نوشته شده در پنجشنبه ششم مرداد 1390ساعت 4:8 بعد از ظهر توسط همایون |

زهر غم هجر تو به جان کارگر افتاد

امید وصال  تو  به  عمر  دگر  افتاد                   

عشق تو زند راه خراباتی و زاهد                                                 

این شعله چه شوخ است که در خشک و تر افتاد

  در هفت صدف گوهر غلطانی اگر هست                                    

       ا شکی است که از دامن مژگان تر افتاد              

+ نوشته شده در دوشنبه نوزدهم اردیبهشت 1390ساعت 4:53 بعد از ظهر توسط همایون |

 

چرا گم گشتی و در خواب من دیگر نمی آئی           

                     چرا غافل شدی  از حالم و دیگر نمی پرسی

                                        حدیثی جز وفا بشنیده ای از من نمی دانم            

                                                         بگو عاشق چو من سر گشته و شیدا نمی یابی

                                       به گرداگرد گیتی همچو این مجنون شیدا را

                                      به شیدائی نمی یابی، چو می یابی نمی بینی

 

به آئین محبت شهره و افسانه ام آخر    

                        ز هر شوریده حال عاشقی عاشق ترم آخر

                                 حدیث عشق و ناکامی من نقل مجالس شد      

                                                  ربودم گوی سبقت را زهر ناکام تا آخر

                               به هر بانگ جرس آید نوائی آشنا،کای هان

                                   به پایان آمد این عمر و تمنای وصال آخر

 

دمی از هجر تو سوزم، دمی با یاد تو سازم        

             دمی چون رعد غران و گهی چون ابر بارانم

                            سحر گشت و بکوی تو نباشد هیچ امیدی      

                                              چنین خود کرده کاری را نباشد هیچ تدبیرم

                               مگر می روشنی بخشد شب بی رونق مارا

                               مگر برقی ز چشم تو هویدا گشته در جامم

 

تو آن افسونگر زیبا و من افسون  گیسویت    

              تو آن خورشید عالم تاب و من قربانی رویت

                        تو آن سا حل ، من آن موجم، تو آن پروانه،من شمعم  

                                                تو آن سرو خرامانی و من سرگشتۀ کویت

                             تو صبحی و تو شام من،تو نوری و تو مهتابم

                          چه شامی و چه مهتابی ،همه چشم است و ابرویت

 

شدم همراه تنهایی ، شدم یار پریشانی                 

            خداوندا خدای من  چرا اینگونه می خواهی

                              بگو آخر چه میگوئی ، چه امبدی ، چه فردائی     

                                                   چه یاری و جه دلداری ، کجا  یار وفاداری

                          چه شد عشقی که می گویند درمان همه درد است

                            همایون آخر این افسانه است ، افسانه می گوئی

 

 

همایون-۱۴/۳/89

 

+ نوشته شده در شنبه پانزدهم خرداد 1389ساعت 11:35 قبل از ظهر توسط همایون |

آسوده خاطرم که تو در خاطر منی

              گر تاج می فرستی وگر تیغ می زنی

                                          ای چشم غقل خیره در اوصاف روی تو

                                                         چون مرغ شب که هیچ نبیند به روشنی

 

شهری به تیغ غمزه خون خوار و لعل لب

               مجروح می کنی و نمک می پراکنی

                                             ما خوشه چین خرمن اصحاب دولتیم

                                                               باری نگه کن ای که خداوند خرمنی

گیرم که برکنی دل سنگین ز مهر من

                مهر از دلم چگونه توانی که بر کنی

                                            حکم آن توست گر بکشی بی گنه ولیک

                                                             عهد وفای دوست نشاید که بشکنی

این عشق را زوال نباشد به حکم آنک

                ما پاک دیده ایم و تو پاکیزه دامنی

                                          از من گمان مبر که بیابد خلاف دوست

                                                              ور متفق شوند جهانی به دشمنی

خواهی که دل به کس ندهی دیده ها بدوز

                      پیکان چرخ را سپری باشد آهنی

                                        با مدعی بگوی که ما خود شکسته ایم 

                                                              محتاج نیست پنجه که با ما در افکنی

                                    سعدی چو سروری نتوان کرد لازمست

                                                   با سخت بازوان به ضرورت فروتنی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در جمعه هفدهم اردیبهشت 1389ساعت 11:40 قبل از ظهر توسط همایون |

ناپایدار

می خواند و سایه های گریزندۀ خیال

می تافت در فروغ نگاهش به روشنی:

                                          "گیرم که برکنی دل سنگین ز مهر من"

                                                         "مهر از دلم چگونه توانی که بر کنی"

 

دستش فشردم از سر پیمان و شور و عشق

کای در سپهر بخت،فروزنده اخترم:

                                   "گر برکنم دل از تو و برگیرم از تو مهر "

                                                    " این مهر بر که افکنم،این دل کجا برم" 

 

افسرده سر به سینۀ من بر نهاد و خواند

با آتشین دمی که دم اشک و ناله بود:

                                    "هر کو نکاشت مهر و ز خوبی گلی نچید"

                                                            "در رهگذار باد ،نگهبان لاله بود"

 

اشک از رخش ستردم و گفتم که بی گمان

بالین عشق ما ،دم مرگست و رستخیز:

                                   "من در وفای عهد چنان کند نیستم"

                                                      "کز دامن تو دست بدارم به تیغ تیز"

 

نالید زار و گفت فریدون وفا خوشست

آوخ که نیست در تو و نیکست روشنم:

                                    "دردیست بر دلم که گر از پیش آب چشم"

                                                         "بر دارم آستین،برود تا به دامنم"

 

در جشم کهربایی او خیره از امید

گفتم که ای امید دل غم پرست من

                                     بگشای راز و خاطر نازک ،گران مدار

                                            باشد که این گره بگشاید به دست من

 

لرزید و گفت آنچه منش جویمش دریغ

خندان گلی بود که درین شوره زار نیست

                                نقش وفا و مهر به دیباچۀ حیات

                                            زیباست لیک در دل کس پایدار نیست

 

در هیچ سینه نیست دلی گرم و استوار

کز دور روزگار نبیند تزلزلی

                             "بالای خاک ،هیچ عمارت نکرده اند"

                                           "کز وی به دور و زود نباشد تحولی"

 

عشق تو نیز با همه سوگند و اشتیاق

گرمست،لیک جز هوسی کودکانه نیست

                                        با من بمیر ،زانکه به جز در پناه مرگ

                                                           جاوید،عشق هیچ کسی در زمانه نیست

 

فریدون توللی-پاسارگاد ،دهکده کرد شول5/10/1328

 

+ نوشته شده در پنجشنبه نهم اردیبهشت 1389ساعت 4:13 بعد از ظهر توسط همایون |

ندانم كان مه نامهربان ، يا دم كند يا نه ؟


فريب انگيز من ، با وعده اي شادم كند يانه ؟

خرابم آنچنان ، كز باده هم تسكين نمي يابم


لب گرمي شود پيدا كه آبادم كند يانه ؟

صبا ا زمن پيامي ده ، به آن صياد سنگين دل


كه تا گل درچمن باقي است ، آزادم كند يا نه ؟

من از ياد عزيزان ، يك نفس غافل نيم اما


نمي دانم كه بعد از من ، كسي يادم كند يا نه ؟

رهي ، از ناله ام خون مي چكد ، اما نمي دانم


كه آن بيدادگر ، گوشي بفريادم كند يا نه ؟

 

اینهم آخرین شعر رهی معیری که در بستر مرگ توسط گلی معیری

 

نوشته شد.

 

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم فروردین 1389ساعت 7:46 بعد از ظهر توسط همایون |

به   غیر   غم  ٬  که   بود   آشنای   رهی؟

                          ز دوستان ٬ که نهد  پای  در سرای رهی

ازآن بکوی تو چون سایه گشت خاک نشین

                          که سنگ حادثه اینجا شکست پای رهی

به جای  دشمن خود ٬غیر  دوستی  نکنند

                       به دوستی٬که مکن دشمنی به جای رهی

تو  خواه  بر سر  او  گل فشان و  خواه آتش

                             رضای  خاطر  یاران  بود  رضای  رهی

مگو که حرمت افتادگان که دارد پاس

                       که خار بادیه سر می نهد به پای رهی

فغان که اهل دلی نیست در جهان ٬ورنه

                               همه نوای محبت بود نوای رهی

اجل بود که از او دیده بر نمی گیرد

                       وگرنه چشم کسی نیست در قفای رهی

"رهی" ز نالهُ جانسوز شکوه ای نکند

                                  که هست گرمی دلها به ناله های رهی

         "رهی معیری" از کتاب "آزاده"        ۱۳۲۹ 

 

 

 

 

                     

+ نوشته شده در جمعه سی ام بهمن 1388ساعت 5:19 بعد از ظهر توسط همایون |

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت
مست گفت ای دوست این پیراهن است افسار نیست


گفت مستی زان سبب افتان و خیزان میروی
گفت جرم راه رفتن نیست ره هموار نیست


گفت می باید تو را تا خانه قاضی برم
گفت رو صبح آی قاضی نیمه شب بیدار نیست


گفت نزدیک است والی را سرای آنجا شویم
گفت والی از کجا در خانه خمار نیست


گفت تا داروغه را گوییم در مسجد بخواب
گفت مسجد خوابگاه مردم بدکار نیست


گفت دیناری بده پنهان و خود را وا رهان
گفت کار شرع کار درهم و دینار نیست


گفت از بهر غرامت جامه­ات بیرون کنم
گفت پوسیدست جز نقشی ز پود و تار نیست


گفت آگه نیستی کز سر در افتادت کلاه
گفت در سر عقل باید بی کلاهی عار نیست


گفت می بسیار خوردی زان چنین بیخود شدی
گفت ای بیهوده گو حرف کم و بسیار نیست


گفت باید حد زند هشیار مردم مست را
گفت هشیاری بیار اینجا کسی هشیار نیست
 
"پروین اعتصامی"
 

+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم آذر 1388ساعت 10:48 بعد از ظهر توسط همایون |

ساقیا در ساغر هستی شراب ناب نیست

                                   وآنچه در جام شفق بینی بجز خوناب نیست

زندگی خوشتر بود در پرده وهم و خیال

                                      صبح روشن را صفای سایه مهتاب نیست

شب ز آه آتشین یکدم نیاسایم چو شمع

                                      در میان آتش سوزنده جای خواب نیست

مردم چشمم فرومانده است  در دریای اشک

                                         مور را، پای رهایی از دل گرداب نیست

خاطر دانا ز طوفان حوادث فارغ است

                                 کوه گردون سای را اندیشه از سیلاب نیست

ما به آن گل از وفای خویشتن دل بسته ایم

                                   ورنه این صحرا تهی از لاله سیراب نیست

آنچه نایاب است در عالم وفا و مهر ماست

                              ورنه در گلزار هستی سرو و گل نایاب نیست

گر ترا با ما تعلق نیست ما را شوق هست

                              ور ترا بی ما صبوری هست ما را تاب نیست

گفتی اندر خواب بینی بعد ازین روی مرا

                    ماه من! در چشم عاشق آب هست و خواب نیست

جلوه صبح و شکرخند گل و آوای چنگ

                            دلگشا باشد ولی چون صحبت احباب نیست

جای آسایش چه می جویی رهی در ملک عشق

                                 موج را آسودگی در بحر بی پایاب نیست

"رهی معیری"

+ نوشته شده در پنجشنبه پنجم آذر 1388ساعت 4:53 بعد از ظهر توسط همایون |

دل ِ من ، چنگ ِ افسونست و هر عشق
در آن بنهاده از خود یادگاری

ز هر مهری در او افسرده یادی
ز هر مویی بر او پیچیده تاری

زرافشان ، پُرگره ، شبرنگ ، بی تاب
به هم پیوسته بس گیسو درین چنگ

خمُش در انتظار ِ زخمه ی سوز
که تا خود رازها گوید به آهنگ

شبانگاهان که در تنهایی ِ سرد
به دامن گیرم این ساز ِ کهن گوی

به زیر ِ لغزش ِ نرم ِ سر انگشت
هزاران یاد ِ خوش خیزد ز هر موی

فضای ِ خانه لرزد آنچنان گرم
که زیبا کودکانم بر سر آیند

“پدر ! این چیست ، این بانگ ِ دلاویز
که در کاشانه ی ما می سرایند ؟“

زنم از گوشه ی دیگر کشد بانگ
که بس کن مرد ، زین هنگامه بس کن!

نه برنایی دگر با این دو فرزند
بدین پیرانه سر ، ترک ِ هوس کن

ولی من دور از آن اندرز ِ بیگاه
دو گوشم بر سروش ِ آسمانهاست

دو چشمم خیره چون کوران و زان یاد
شرار ِ آتشم بر استخوانهاست

فریدون توللی

+ نوشته شده در جمعه دهم مهر 1388ساعت 12:56 بعد از ظهر توسط همایون |

 

 

 

                      برداشت سپیده دم نقاب از طرفی

                                                       افکند نگار من حجاب از طرفی

                         گر نیست قیامت از چه رو گشته عیان

                                                       ماه از طرفی و آفتاب از طرفی

 

 

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

            

نسیم  صبحگاهی چون شمیم زلف یار آرد

                                دل مجروح ما را مرهم از مشک تتار آرد

بسوز ای آتش عشق استخوانم را که دهقانان

                                زنند  آتش  به گلبن  تا نکوتر گل ببار آرد

 

*****************************************************************

   طلوع صبح صادق سر زد از پیراهن مینا

                                 نسیم روح پرور می وزد از گلشن مینا

دوچیز افتاده خوش از بزم می خواران مرا صایٔب

                                ز پا افتادن ساقی به سر غلطیدن مینآ

 

 

 

        ¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

 

 

 

                          صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن

                                                  دور  فلک   درنگ  ندارد   شتاب  کن

                            زان پیشتر که عالم فانی شود خراب

                                                 ما  را  ز جام  بادهٔ  گلگون   خراب  کن

                              خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کرد

                                                 گر برگ عشق می طلبی ترک خواب کن

 

 

۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷۷

      

 

 تویی امید من و حظ زندگانی من

                                                  تویی نشاط من و عشق ناگهانی من

                            ندانم این حسد و رشک آسمان از چیست

                                                     به دل ستانی تو یا به جان فشانی من

 

 ٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

 

 

 

افسردهٔ از یار جداییست دل من

                                سر گشتهٔ   افتاده  زپاییست دل  من

از رهگذرم دور شوید و بگریزید

                                دیوانهٔ  از  بند   رهاییست    دل   من

عمریست دلم ساخته با هرچه بلا هست

                               تا عشق بداند   چه بلاییست دل  من

کم دانه بریزید که در گلشن گیتی

                             دل کنده ز هر برگ  و نواییست  دل من

با درد کشان سر کشی ای چرخ نزیبد

                               بر  بام  تو  آزاده  هماییست   دل  من

در محفل من گوش دل و جان بگشایید

                               افسونگر  افسانه  سراییست دل  من 

 

 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 

مست مستم ساقیا دستم بگیر

                             تا نیفتادم ز پا دستم بگیر

بر در میخانه با زنجیر عشق

                            بسته ای پای مرا دستم بگیر

دردمندم عاشقم افسرده ام

                            ای به دردم آشنا  دستم بگیر

اوفتادم سخت در گرداب عشق

                            این  دم  آخر  بیا  دستم  بگیر

من که بر این سینهٔ چون آینه

                            میزنم  سنگ  ترا  دستم  بگیر 

 

 

 +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

                                                                   زیبد که به درگاهت

                                                                      نومید  نگردد  باز

                                                                     آنکس که به امیدی

                                                                         بر خاک درت افتد

 

                         

+ نوشته شده در شنبه چهاردهم شهریور 1388ساعت 0:50 قبل از ظهر توسط همایون |

 

                                  اینهم فالی از خواجه حافظ شیرازی

 

سالها دل طلب  جام جم از    ما می کرد        آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد

گوهری کز صدف کون و مکان    بیرونست         طلب  از  گمشدگان  لب  دریا می کرد

مشگل خویش بر  پیر  مغان    بردم دوش        گو  به  تا‌ْیید  نظر  حل  معما  می کرد

دیدمش خرم و خندان قدح   باده   بدست         وندران  آیینه  صد گونه تماشا می کرد

گفتم این جام جهان بین بتوکی داد حکیم          گفت  آن روز  که این گنبد  مینا میکرد

بی  دلی  در همه  احوال  خدا  با  او  بود           او نمیدیدش   و  از دور  خدا را می کرد

این همه  شعبدهُ خویش  که میکرد اینجا           سامری  پیش عصا دید که بیضا میکرد

گفت  آن  یار  کزو   گشت  سر  دار   بلند          جرمش این بودکه اسرار هو یدا می کرد

فیض  روح  القدس    ار    باز  مدد  فرماید         دیگران هم بکنند   آنچه مسیحا می کرد

                               گفتمش سلسلهُ زلف بتان از پی چیست

                               گفت حافظ  گله ای  از دل   شیدا می کرد

 

 

 

تقدیم به دوست عزیز خودم

 

 

+ نوشته شده در سه شنبه نوزدهم خرداد 1388ساعت 10:43 بعد از ظهر توسط همایون |

اشکم ،ولی به پای عزیزان چکیده ام

خارم ،ولی به سایهء گل آرمیده ام

با یاد رنگ و بوی تو ای نو بهار عشق

همچون بنفشه سر به گریبان کشیده ام

چون خاک،در هوای تو از پا فتاده ام

چون اشک، در قفای تو با سر دویده ام

من جلوهء شباب ندیدم به عمر خویش

از دیگران حدیث جوانی شنیده ام

از جام عافیت،می نابی نخورده ام

وز شاخ آرزو،گل عیشی نچیده ام

موی سپید را ،فلکم رایگان نداد

این رشته را به نقد جوانی خریده ام

ای سرو پای بسته، به آزادگی مناز

آزاده من،که از همه عالم بریده ام

گر می گریزم از نظر مردمان ،"رهی"

عیبم مکن که آهوی مردم ندیده ام

 

رهی معیری-دی ماه۱۳۳۳

 

 

 

+ نوشته شده در جمعه هجدهم اردیبهشت 1388ساعت 10:16 بعد از ظهر توسط همایون |

چهل و اندی پیش و در چنین روزهایی فروغ در یک سانحه رانندگی چشم از جهان فروبست ودرگورستان ظهیرالدوله هنگامی که برف می بارید به خاک سپرده شد.بسیاری او را از لحاظ روانی شعر و جسارتش به حافظ تشبیه کرده اند.در ۱۷ سالگی اولین مجموعه اشعارش را به نام" اسیر" منتشر کرد ولی خیلی پیشتر از آن یعنی در ۱۲ سالگی سرودن شعر را آغاز کرده بود.با وجودی که ۳۲ سال بیشتر عمر نکرد ولی اثر فراوانی بر ادبیات شعر نو و شاعران هم عصرش گذاشت ویکی از مهمترین آنهاشد.

ازو۴مجموعه به نامهای "اسیر"و"دیوار"و"عصیان"و"تولدی دیگر" به یادگار مانده.از فروغ سخن بسیار است .

 یکی از شعرهای زیبای فروغ تقدیم به دوستداران فروغ و شعر معاصر ایرانی

                                                     "صدا"

در آنجا ، بر فراز قله كوه
دو پايم خسته از رنج دويدن
به خود گفتم كه در اين اوج ديگر
صدايم را خدا خواهد شنيدن
 

              بسوي ابرهاي تيره پرزد
            نگاه روشن اميدوارم
            ز دل فرياد كردم كاي خداوند
            من او را دوست دارم ، دوست دارم

                                 صدايم رفت تا اعماق ظلمت
                                 بهم زد خواب شوم اختران را
                                  غبارآلوده و بيتاب كوبيد
                                  در زرين قصر آسمان را

                                              ملائك با هزاران دست كوچك
                                              كلون سخت سنگين را كشيدند
                                              زطوفان صداي بي شكيبم
                                              بخود لرزيده، در ابري خزيدند


                                 ستونها همچو ماران پيچ در پيچ
                                درختان در مه سبزي شناور
                                صدايم پيكرش را شستشو داد
                                ز خاك ره،درون حوض كوثر


           خدا در خواب رؤيا بار خود بود
          بزير پلكها پنهان نگاهش
          صدايم رفت و با اندوه ناليد
          ميان پرده هاي خوابگاهش

ولي آن پلكهاي نقره آلود
دريغا،تا سحر گه بسته بودند
سبك چون گوش ماهي هاي ساحل
به روي ديده اش بنشسته بودند

         صدا صد بار نوميدانه برخاست
         كه عاصي گردد و بر وي بتازد
         صدا ميخواست تا با پنجه خشم
         حرير خواب او را پاره سازد


                            صدا فرياد ميزد از سر درد
ب                          بهم كي ريزد اين خواب طلائي ؟
                             من اينجا تشنهء يك جرعه مهر
                             تو آنجا خفته بر تخت خدائي

                                                     مگر چندان تواند اوج گيرد
                                                     صدائي دردمند و محنت آلود؟
                                                     چو صبح تازه از ره باز آمد
                                                      صدايم از صدا ديگر تهي بود
  
                 ولي اينجا بسوي آسمانهاست
                 هنوز اين ديده اميدوارم
                 خدايا اين صدا را مي شناسي؟
                                      من او را دوست دارم ، دوست دارم

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم بهمن 1387ساعت 11:37 بعد از ظهر توسط همایون |

"من زما م سلطنت خوارزم را هنگامی در کف میگیرم که مغولان بران مستولی هستند.

من سر کردگی لشگرهایی را بر عهده میگیرم که از آنها جز نامی نمانده است و همه چون

برگهای پس ازطوفان پراکنده اند.ولی من درین شب تار که پرده ظلمت بر ممالک اسلام

فروکشیده است؛آتش دعوت به جهاد بر می افروزم ودلاوران را گرد می آورم."

از سخنان سلطان جلال الدین خوارزمشاهزمان رسیدن به سلطنت.

بارهاوطن ما ایران عزیز مورد هجوم اقوام وحشی قرار و بکلی ویران و نابود گردیده ولی سرانجام

دوباره بپا خواسته و اراده و فرهنگ خود را غالب نموده.درین بین مردانی بودند که هیچگاه

سر تسلیم فرو نیاورده وبا دلاوریهای خود حتی زبان تحسین دشمنان بخود را نیز گشوده اند.

یکی ازین دلیر مردان سلطان جلال ادین خوارزمشاهی بود که دلاوری وی حتی موجب شگفتی

چنگیز گردید از آنجا که از مشاهده دلاوری وی رو به پسرانش کرد و گفت:از پدر ؛پسر مثل او باید.

وی دریکی از هولناک ترین و مصیبت بار ترین دورانهایی که بر کشور ما گذشته است ؛زمام پادشاهی

را از پدر خود ؛محمد خوارزمشاه گرفت.کشوری که به او تحویل شد ؛سرزمینی بود مورد تهاجم قرار

گرفته؛مردمش به اسارت رفته و قتل عام شده؛شهرهایش سوخته و کشتزارهایش پایمال اسباان گردیده؛

پادشاهش مرعوب و درهم شکسته و آواره وگریزان.سپاهش از هم پاشیده؛فرماندهان و دولتمردانش جز معدودی بزدل و منافق و خیانت پیشه؛دشمنی وحشی و خونخوار و حیله گرو سمج و کینه کش. او در برابر

این همه مصیبت وبلا ؛مرد و مردانه ایستاد ؛تا آنجا که در توان داشت جنگید و مبارزه جویی کرد و به

چاره جویی ایستاد.دفتر زندگی وی سراسر حادثه و تراژدی و پایداری و شکست است.

این مرد گندم گوی ترک شکل ترکی گوی که گاه به فارسی هم حرف میزد ؛از تمامی لشگر دلیرتر و

شکیبایی تمام داشت وبه هر چیزی خشم نمیگرفت ودشنام نمیداد و خنده اش جز تبسم نبود.سخن بسیار

نمی گفت و عدل و رفاه حال رعیت را دوست داشت.دران دوران تلخ و دهشتناک ,امید و قبله نجات

مردم ایران بود.علیرغم برخی از مورخان که کوشیده اند ضعفهای اخلاقی او را برجسته کنند ؛همه؛حتی

دشمنان او؛شجاعت و شهامت و پایداری و خشم ونفرت بی پایانش را علیه مغولان تایید و تصدیق میکنند.

جلال الدین خوارزمشاه دران هنگامهً مرگ آور؛تنها ستاره نورافشان میهن ما دران خاموشی شوم بود.

مردانه مردی که همه هستی او به صورت ناوک جانسوز کینه و انتقام درامده و قلب چنگیزیان را آماج

کرده بود.

عبور قهرمانانه او از رود سند را شادروان دکتر "مهدی حمیدی شیرازی"موضوع یکی ازآثار خود قرار

داده است .این منظومه 68 بیتی جایزه اول مسابقه شعر وطن را بدست آورده ودر مسابقه سال 1350

لندن هم برنده اول شناخته شده است. گزیده ای ازآن را میخوانید.

 

 

در امواج سند

به مغرب سینه مالان قرص خورشید              نهان میگشت پشت کوهساران

فرو می ریخت گردی  زعفران رنگ               به روی نیزه ها و نیزه داران

*

زهر سو بر سواری  غلط میخورد                  تن  سنگین  اسبی  تیر خورده

به  زیر  باره   می  نالید  از   درد                  سوار  زخم  دار   نیمه  مرده

*

نهان می گشت  روی  روشن روز                  به  زیر دامن  شب در سیاهی

در آن تاریک شب می گشت پنهان                  فروغ  خرگه   خوارزمشاهی

*

دل خوارزمشه  یک  لمحه  لرزید                   که دید  آن  آفتاب بخت ؛خفته

ز  دست    ترک  تازی  های  ایام                   به آبسکون شهی بیتخت خفته

*

به   خوناب   شفق   در  دامن   شام                 به خون آلوده  ایران کهن  دید

دران دریای خون درقرص خورشید                غروب  آفتاب   خویشتن   دید

*

به چشمش ماده آهویی گذر کرد                     اسیر و خسته و افتان و خیزان

پریشان حال آهو بچه ای چند                        سوی مادر دوان وز وی گریزان

*

چه اندیشید آن دم کس ندانست                       که مژگانش به خون دیده تر شد

چو آتش در سپاه دشمن افتاد                         ز آتش هم کمی سوزنده تر شد

*

زبان نیزه اش در یاد خوارزم                        زبان آتشی در دشمن  انداخت

خم تیغش بیاد ابروی دوست                          به هر جنبش سری در دامن انداخت

*

درآن باران تیغ وبرق پولاد                           میان شام رستاخیز می گشت

در آن دریای خون در دشت تاریک                 بدنبال سر چنگیز می گشت

*

میان موج می رقصید در آب                        به رقص مرگ اخترهای انبوه

به رود سند می رقصید بر هم                       ز امواج گران کوه از پی کوه

*

نهاده دست بر گیسوی آن سرو                       بران دریای غم؛نظاره می کرد

بدو میگفت:اگر زنجیر بودی                          ترا شمشیرم امشب پاره میکرد

*

اگر امشب زنان و کودکان را                         زبیم نام بد در آب ریزم

چو فردا جنگ بر کامم نگردد                         توانم کز ره دریا گریزم

*

بیاری خواهم از آنسوی دریا                          سوارانی زره پوش و کمانگیر

دمار از جان این غولان کشم سخت                  بسوزم خانمانهاشان به شمشیر

*

شبی آمد که می باید فدا کرد                           براه مملکت فرزند و زن را

به پیش دشمنان استادو جنگید                           رهاند از بند اهریمن وطن را

*

پس آنگه کودکان را یک به یک خواست             نگاهی خشم آگین در هوا کرد

به آب دیده اول دادشان غسل                         سپس در دامن دریا رها کرد

*

زنان چون کودکان در آب دیدند                  چو موی خویشتن در تاب رفتند

وزان درد گران بی گفته شاه                      چو ماهی در میان آب رفتند

*

شهنشه لمحه ای بر آبها دید                       شکنج گیسوان تاب داده

چه کرد ار آن سپس تاریخ داند                   به دنبال گل برآب داده

*

شبی را تا شبی با لشگری خرد                  زتن ها سر؛ز سرها خود  افکند

چو لشگر گرد بر گردش گرفتند                 چو کشتی بادبان در رود افکند

*

چو بگذشت از پس آن جنگ دشوار             از آن دریای بی پایاب؛آسان

به فرزندان و یاران گفت چنگیز                 که گر فرزند باید؛باید ایشان

*

بلی آنان که از این پیش بودند                    چنین بستند راه ترک و تازی

ازآن این داستان گفتم که امروز                  بدانی قدر و بر هیچش نبازی

*

به پای هر وجب خاکی ازین ملک                چه بسیار است آن سرها که رفته

ز مستی بر سر هر قطعه زین خاک                خدا داند چه افسرها که رفته

 

"مهدی حمیدی"1320

 

برگرفته از کتاب "سلطان جلال الدین خوارزمشاه تندیس دلیری و استقامت"از "پناهی سمنانی"

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم بهمن 1387ساعت 7:54 قبل از ظهر توسط همایون |

 

شب  و درد  و  الم   و  سوختن   و تنهایی                ظلمت   و  قعر  بیابان  و  در گمراهی

آسمان سخت گرفتست ؛هوا  تیره  و تار                 یاده تلخ  و  شراب  و  ساغر  مینایی

تکیه گاهی که ببردست زمن دست اجل                من و این کنج خرابات و سر سودایی

نقل  ایام  دی  و   صحبت  یاران    کهن                  گو به اشعار گلستان و سخن آرایی

درس  آموز   و  بیاموز  دران  دود    چراغ                 همه اشعار بخواندی تو بدین زیبایی

یاد  ایام  قدیم  و  کوشش  عهد  شباب               یک به یک شهر به شهر؛ده به ده پیمایی

سر  بازار  و  گذر    ٬قصه  مهر  و   ادبت                 همه کس یاد کند؛قدر  به این والایی

رخت بستی  و  برفتی  و به آخر برسید                 درد  پیری  و  عذاب  و  قفس دنیایی

نه امیدی  به گریز  از  ستم  چرخ  کبود                  نه طلوع دگری؛چهره به من بگشایی

                                     تا "همایون "ببرد حسرت دیدار ترا

                                    کاین  امید عبث  باز به من بازآیی

همایون-بهمن 87

+ نوشته شده در چهارشنبه شانزدهم بهمن 1387ساعت 6:54 بعد از ظهر توسط همایون |

آنکه محمل  از بر عشاق بی دل بست و رفت

                   وه که بر جای جرس جانها به محمل بست و رفت

رفنی  و   رفت  جان  و  دلم   در قفای تو

                   خالیست  بر  دو  دیده  ام  ای  دوست  جای   تو 

رفتی  و  همچنان  به  خیال   من   اندری

                   گویی  که  در   برابر   چشمم     مصوری

شب ماه من نشست به محمل گذشت ورفت

                   عمر عزیز بود که غافل گذشت و رفت

نشناختیم قیمت روز وصال را

                این چند روز عمر به باطل گذشت  ورفت

دیدم آن چشمه هستی که جهانش خوانند

             آنقدر آب کزان دست توان شست نداشت

جای گریه است برین عمر که چون عنچه گل

                 پنج روزیست بهای چمن خندانش

از زندگانیم گله دارد جوانیم 

                    شرمنده جوانی ازین زندگانیم

دارم هوای صحبت یاران رفته را

                                                   یاری کن ای اجل که به یاران رسانیم

گوش زمین به ناله من نیست آشنا

                   من طایر شکسته پر آسمانیم

گیرم که آب و دانه دریغم نداشتند

               چون می کنند با غم بی هم زبانیم

گفتی که آتشم بنشانی ولی چه سود

             برخواستی که در سر آب و آتش نشانیم

شمعم گریست زار به بالین که شهریار

             من نیز چون تو همدم سوز نهانیم

 "استاد شهریار"

 

ای چرخ وفلک خرابی از کینه توست

بیدادگری پیشه دیرینه توست

ای خاک اگر سینه تو بشکافند

بس گوهر قیمتی که در سینه توست

تقدیم به پدرم٬مردی وارسته و ادیب که عمری را به پرورش فرزندان این مرزوبوم همت

گماشت و عاقبت تن به سینه خاک نهاد

ای ساکن جان آخر تو کجا رفتی

در خانه نهان گشتی یا سوی هوا رفتی

رفتی تو به این زودی

تو باد صبا بودی

مانند یه بوی گل

با باد صبا رفتی

نه باد صبا بودی

نه مرغ هوا بودی

از نور خدا بودی

در نور خدا رفتی

ای کاروان آهسته ران کاران جانم میرود

آن دل که با خود داشتم با دل ستانم میرود

پدر عزیزم  همیشه جایت خالیست

+ نوشته شده در یکشنبه ششم بهمن 1387ساعت 11:51 بعد از ظهر توسط همایون |

 رؤیای غریبی است.

 همه چیز در هم تنیده و عجیب.

 صداها طنین دیگری دارد٬بوها مشام را طرزی دیگر نوازش میدهد.

 احساس لطیف تر٬قلب نازک تر٬عطر شب بو نزدیک تر٬گل سرخ سرخ تر٬هوا دلپذیر تر.

 صدای پرندگان خوش نوا تر٬شب طولانی تر٬صبح نوید بخش تر.

 آرزوها چه ساده تر و چه دست نیافتنی تر٬فاصله ها چقدر دور و دورتر 

  وانتظار...........

 انتظار چه سخت تر و کشنده تر.

  تو همچنان زیباتر ودوست داشتنی تر .

 و من عاشق تر و مشتاق تر.

 بخاطر رؤیاهای شیرین شبهای دراز زمستانی٬بخاطر احساس قشنگ دوست داشتن٬

 بخاطر معنی بخشیدن به روزها و شبهای بی معنیم و بخاطر همه چیزهای خوب و زیبایی

 که به من دادی٬

 ترا می ستایم و دوستت دارم.

 دوستت دارم بخاطر دلم

و دلم می تپد بخاطر تو.

                                                        آغوش تو

 کاش یکشب می شنیدم بوی آغوش ترا

                      خوابگاه از سینه میکردم برو دوش ترا

                                           در خیال من نمی گنجد وصال چون تویی

                                                         حیرتی  دارم  چو  میبینم  هم   آغوش   ترا

                                                         از غرور حسن چون مهرت به قهر آمیختست

                                          لذت شهدست هم نیش تو هم نوش ترا

                      جلوه صبح جوانی یاد می آید مرا

  هر زمان در جلوه می بینم بنا گوش ترا

  تا ز یادم برده ای از یاد عالم رفته ام

                     هیچکس جز غم نمی پرسد فراموش ترا

                                       بوسه ای زان لعل آتش ناک می باید "امیر"

                                                                 تا به فریاد آورد لبهای خاموش ترا

 

                          شعر از "امیری فیروز کوهی"

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم دی 1387ساعت 6:26 بعد از ظهر توسط همایون |

 

بیا که سوی خیالم همیشه خاطر توست                    بیا که خون دل من شراب و ساغر توست

بیا که بلبل عاشق ز   هجر درد دوری تو                       زند  فغان  و گل؛  جمال و صورت  توست

جهان و هرچه درو   هست نیرزد به جوی                      ببین  که  جام جهانم نگاه دلکش توست

ز باد صبح نسیمی چه خوش رسد ز برت                      نسیم  باد  صبا  مست  ز پیراهن توست

به  کوی عطر فروشان مرا نیازی  نیست                        که مشک و نافه و عنبر زعطر سینه توست

به  تیر  و  کمان  حاجتی  نبود  چو  تویی                       که   تیر ؛ نگاه و   کمان  ز  ابروی   توست

به شاه نشین دلم  شبی تو مهمان باش                      که باغ  و چمن  جلوه گر  به  منظر  توست

وگر  رقیب    گرفتست   قرار   از  دل   من                     ز  جان  و روانم  همه  را  در  کف  توست

ببین  که شمع و جودم بسوخت درتب تو                      دل   غمین   دوایش دو ا  و  مرهم  توست

                                    دلا  به  درد  "همایون  بساز  وشکوه  مکن

                                    رسید  مژده که  هنگامه ازبرای آتش توست

 

 

همایون-آذر87   

+ نوشته شده در جمعه سیزدهم دی 1387ساعت 6:31 بعد از ظهر توسط همایون |

 

چه  شبها که با یاد تو سر کنم                          چه جام و سبوها زمی پر کنم

چه  شبها که با یاد چشمان تو                         فنا  گردم    و دیده  دریا  کنم

چو  کوره  بسوزد تنم تا  سحر                         چه شوری که درسینه برپاکنم

فکندی   کمندت  به پایم  زمهر                         بگو تا  فدایت  چه سر ها کنم

بجزاین   دل پاره و   ریش ریش                         چه  دارم  ز بهرت  مهیا  کنم

چودوشم گرفتی زمن خرده ای                         به کوشم برفع وچه حاشا کنم

به عذر  کسان  در  گذر   عیب را                       بپوشان  به عیبم  مدارا  کنم

که  تنها  به کنج  قفس  مانده ام                      به خون دلم باده  رنگین کنم

خیالت چو بر دیده ام نقش بست                      به یادت مگرشور و غوغاکنم

شبی کن نظر  از  سر لطف خود                        ز روی  گلت  دیده  بینا  کنم

که  شرط  مودت  بود این چنین                        بعطرت سحر,شام تار م کنم

                                زهجرت قراراز"همایون"برفت

                                دلم خوش به امید فردا کنم

 

همایون-16/9/87  

+ نوشته شده در شنبه شانزدهم آذر 1387ساعت 6:26 بعد از ظهر توسط همایون |

نبود هیچ امیدی زین غم و درد  رهایی

        چه بکردم که شده حاصل من همچو جزایی

              غم عشقی است دمادم بگرفتست گریبان

                     این چه عشقی است که هردم دهدم رنج نهانی

                                جان به لب آمد و دلدار  نیامد به  قراری

                                "عهدنا بستن ازآن به که ببندی و نپایی"

 

آن شبی را که بدیدم رخ گلگون چو ماهی

        دل و دین رفت بدنبال چنین تنگ دهانی

               موی سنبل،تن یاس و نرگس چشم سیاهش

                               لاله و سرو و صنوبر بکشاند به گدایی

                                      بگرفت راه  به  من برد ز من راحت  جانی

                                     "باید اول بتو گفتن کاین همه خوب چرایی"

 

پر فشاند شکر از تنگ لبش گاه زمانی

        چون نمک ریزد از آن قامت رعنا به عیانی

                 لب جویی و شرابی و می صافی بی غش

                         خلوتی خواهم از این بر که بمن می بچشانی

                                      درکلبه ما هیچ نباشد اثر از نور و چراغی

                                     "تا که  همسایه نداند  که تو در خانه مایی"

 

شده ام صید کمان ابروی تو،نیست پناهی

          جادوی چشم تو وهمچو قدو همچو جمالی

             این عجب نیست که مستم همه شب تا به سحر را

                                همه کس نهی کنندم ز چنین حال خرابی

                                        مرگ و  آوارگی و  بندگی و طوق اسیری

                                       "همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی"

 

در بر طرف چمن مست و چنین آب زلالی

             بلبلان نغمه زنان درنفس باد بهاری

                   تن تبدار و پریشان من از عشق بگوید

                           ماه در آب برقص است چو ابروی هلالی

                                     دل ندانست چه سان رفت به دربند غزالی

                                    "که بدانست که در بند تو خوشتر ز رهایی"

 

یاد داری چه بگفتی بمن از عشق و جدایی

            خاطرت هست چه عهد و چه سخنهای نهانی

                       اختران ثبت کنند جمله سخنهای من و تو

                               گفته بودی که بجز وصل من این عمر نخواهی

                                          روزها  چشم  بدر  دوخته بودم تا ز در آیی

                                         "چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی"

 

شب برفت و با خودش برد چو هر خواب و خیالی 

           نشد از عهد جوانی قسمتم وصلت و کامی

                  تو بیکباره بگفتی  بکن این عشق فراموش

                           گویم از خون دل و عشق بتو با چه زبانی

                                      طالع  بخت " همایون" از ازل بوده سیاهی

                                     "من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی"

 

همایون-29/6/87

اشعار داخل گیومه"" از سعدی است 

 

+ نوشته شده در جمعه بیست و نهم شهریور 1387ساعت 5:34 بعد از ظهر توسط همایون |

سلام

من بازم آمدم

راستش قصد داشتم دیگه این دوروبرا پیدام نشه

ولی مثل اینکه خاک اینجا هم مثل خاک شیراز خودمون دامن گیره

یک تضمین زیبا از چند بیت سعدی رو از شهریار براتون میارم امیدوارم خوشتون بیاد.

البته من خودم این تضمین را از شوریده شیرازی بیشتر دوست دارم که میگردم

و پیداش میکنم و در آینده آپش میکنم.

 

ای که از  کلک هنر نقش دل انگیز خدایی

         حیف باشد مه من کاین همه از مهر جدایی

                گفته بودم جگرم خون نکنی باز کجایی

           "من ندانستم از اول که تو بی مهر ووفایی"

           "عهد نا بستن از آن به که ببندی و نیایی"

مدعی طعنه زند در غم عشق تو زیادم

           وین نداند که من از بهر غم عشق تو بزادم

                       نغمه بلبل شیراز نرفتست زیادم

                  "دوستان عیب کنندم که چرا دل بتو دادم"

                  "باید اول بتو گفتن کاین همه خوب چرایی"

تیر را قوت پرهیز نباشد ز نشانه

         مرغ مسکین چه کند گر نرود در پی دانه

               پای عاشق نتوان بست به افسون و فسانه

                    "  ای که گفتی مرو اندرپی خوبان زمانه"

                     "ما  کجاییم  درین  بحر  تفکر  تو  کجا"

تا فکندم بسر کوی وفا رخت اقامت

       عمر بی دوست ندامت شدو بی دوست غرامت

                  سرو جان و زرو جاهم همه گو رو بسلامت

                              "عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت"

                               "همه  سهل  است  تحمل   نکنم بار جدایی"

درد بیمار نپرسند به شهر تو طبیبان

           کس درین شهر ندارد سر بیمار غریبان

                      نتوان گفت غم از بیم رقیبان به حبیبان

                           "حلقه  بر  در  نتوانم  زدن از بیم رقیبان"

                           " این توانم که بیایم سر کویت به گدایی"

گرد گلزار رخ توست غبار خط ریحان

          چون نگارین خط تذهیب به دیباچه قرآن

                    ای لبت آیت رحمت دهنت نقطه ایمان

                            "آن نه خال است و زنخدان و سرو زلف پریشان"

                            "که  دل  اهل  نظر  برد  که  سریست که پنهان"

هر شب هجر بر آنم که اگر وصل بجویم

          همه چون نی به فغان آیم و چون چنگ بمویم

                    لیک مدهوش شوم جون سر زلف تو ببویم

                        "گفته  بودم  چو  بیایی غم دل با تو بگویم"

                        "چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی"

چرخ امشب که به کام دل ما خواسته گشتن

             دامن وصل تو نتوان به رقیبان تو هشتن

                       نتوان از تو برای دل همسایه گذشتن

                               "شمع را باید ازین خانه برون گشتن و کشتن"

                              "تا  که  همسایه  نداند  که  تو  در  خانه مایی"

سعدی این گفت و شد از گفته خود سخت پشیمان

                        که مریض تب عشق تو هدر گوید و هذیان

                                    به شب تیره نهفتن نتوان ماه درخشان

                                            "کشتن شمع چه حاجت بود از بیم رقیبان"

                                           "پرتو  روی  تو  گوید  که  تو  در  خانه مایی"

نرگس مست تو مستوری مردم نگزیند

           دست گلچین نرسد تا گلی از شاخ تو چیند

                     جلوه کن جلوه که خورشید به خلوت بنشیند

                             "پرده بردار که بیگانه خود آن روی ببیند"

                            "تو بزرگی  و   در  آیینه  کوچک  ننمایی"

نازم آن سرو که چون گیسوی تو در پای تو ریزد

            نازم آن پای که از کوی وفا تو نخیزد

                       شهریار آن نه که با لشگر عشق تو ستیزد

                             "سعدی آن نیست که هرگز ز کمند تو گریزد"

                            "که بدانست که  در بند تو خوشتر ز رهایی"

شهریار

اشعار داخل گیومه"" از سعدی

 

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم شهریور 1387ساعت 0:53 قبل از ظهر توسط همایون |

یکی میگفت:زندگی به تعداد نفسهایی نیست که میکشی

به اون لحظاتی است که نفستو بند میاره

 

بند ز رخ گشوده ای                         دل زکفم  ربوده ای

زین  رخ  تابناک   را                          کور شفا نموده ای

خاک بدم٬جان نبدم                           روح به تن دمیده ای

زان می شیرین لبت                         باز بمن   چشانده ای

با    دو  هلال  ابروان                         بند ز  دل گسسته ای

راحت جان  و  دل تویی                     جمله بتان شکسته ای

چون که  بسویت  آمدم                      از  بر   من   رمیده ای

تا که دلم شکسته شد                     دست مرا  کشیده ای 

بوی تو پر شده به   جان                    راه  نفس   گرفته ای

چشم تو شد    پیاله ام                     نوش به من رسانده ای

آمده ام    ز   راه    دور                      آب   به  کام تشنه ای

چون که سحر رسم زره                    راه به من ببسته ای

نرگس   چشم   تو  زند                     شور به هر ترانه ای

مرگ   مگر   جدا   کند                      بوسه به هر بهانه ای

 

همایون-۲۹/۵/۸۷                     

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم مرداد 1387ساعت 7:47 بعد از ظهر توسط همایون |

دل از من بردو روی از من نهان کرد

                                             خدارا با که این بازی توان کرد

شب  تنهاییم  در  قصد  جان   بود

                                             خیالش  لطفهای  بیکران  کرد

چرا  چون  لاله خونین دل  نباشم

                                             که  با مانرگس او سرگران کرد

که  را گویم  که با این دردجانسوز

                                            طبیبم  قصد  جان  ناتوان   کرد

بدانسان سوخت چون شمعم که برمن

                                            صراحی  گریه  و بربط  فغان کرد

صبا گر  چاره داری  وقت  وقت   است

                                              که  درد  اشتیاقم  قصد جان کرد

میان    مهربانان    کی     توان گفت

                                              که یارماچنین گفت  وچنان   کرد

                             عدو  با  جان حافظ  آن نکردی

                             که تیر چشم آن ابروکمان کرد       

 

+ نوشته شده در شنبه نوزدهم مرداد 1387ساعت 11:47 بعد از ظهر توسط همایون |

مژده ام    باز   رسید     وقت     سحر

                                 غم   مخور٬   باده   بنوش  بار  دگر

طی  شد    آن   شام    سیاه   هجران

                                 صبح امیددمیدوشده آن ظلمت سر

آن گلی را که کند فخر به هر باغ و چمن

                                 مست چون بلبل شوریده بیاید در بر

مهربان گشت دلش با دل تو ٬کاین ساحل

                                 باز آورده   به   پیش  قدمت در  و گهر

مده از دوری آن ماه  چمان صبر  از  دست

                                 صبر آموز٬که همسایه بود صبر وظفر

شکوه  را  ساز مکن٬غم  زدلت بیرون کن

                                 گاه آن شدکه زمغرب زندت شمس بدر

تب  و  شوریدگی  و عشق  ترا  جار زنند

                                رفته  اسرار   دلت    تا   به   ثریا  و قمر

سخن از یار جفا  کار  مکن ٬خرده   مگیر

                                 هم بیاید بر تو٬   باز  کند  شور  و  شرر

بلبلان بر  سر هر شاخ٬ ز گل می خوانند

                                 چون که   هجری   نبود  وصل کجا  داده  ثمر

غم   چو  آمد  بدلت  راه  در  میکده  گیر

                                 تا  سحر  گه  بشود  ٬جام  بگیر ٬باده  ببر

عمر  را  عهد نباشد به کسی ٬زین محمل

                                 پر شتابان  ببرد  عمر  تو  چون  اسب  کهر

خرم  آن عمر که  با مطرب  ومی آخرشد

                                 جز  بد  ونیک  نباشد  ز  کسش  هیچ   اثر

اگر    آن   سلسله  موی   بدامان    افتد

                                 شکرگوچون شب قدر٬از سر شب تا به سحر

بوسه  زن بر  رخ آن یار٬به  هنگام   وصال

                                 گل بیفشان  بر  او  از  قدمش  تا  که  به  سر 

کم مدانش لطف حق٬غافل مشو از مهر او

                                 مطلب  این است٬ به  قلبت  بنمای  ثبت به زر 

تا  که  عشق آمده شد طبع روانی  حاصل

                                 از  نگاهش این سخن  گشت چونان قند و شکر

                       دوش میگفت  به هنگام  سحر٬   ناله کنان

                       یارب از عشق دی و حال "همایون" چه خبر

همایون-۱۴/۵/۸۷           

+ نوشته شده در دوشنبه چهاردهم مرداد 1387ساعت 10:6 بعد از ظهر توسط همایون |